Welkom in het echte Afrika

English translation below

Je kunt alles nog zo goed voorbereid hebben, je bent nooit voorbereid op een eerste bezoek aan Afrika. Daar kom je achter als je het vliegtuig uitstapt en de vochtige, overweldigende hitte je in het gezicht slaat, terwijl het pas half 5 ‘s morgens is. Wanneer je je handen moet wassen voordat je het vliegveld binnenloopt, want ebola. En wanneer je chauffeur, als je tegen hem zegt dat je nooit zo’n zwarte nacht hebt gezien, vraagt of het over de lucht gaat of over zijn huidskleur.

Zo kwam ik aan in Liberia. De Nigeriaanse Mineke Foundation-teamcoördinator Bukola - Bukky – en haar man Ayo staan me op te wachten. Welkom in het echte Afrika, zegt hij.

Het laatste stuk van de weg naar huis zit vol gaten. Het heeft geregend, sommige staan onder water. ‘Kijk wat een prachtige weg,’ verzucht Bukky, terwijl ze de auto voorzichtig langs de gaten manoeuvreert.

Bukky woont in Bardnersville, een buitenwijk van Monrovia. Als er zoiets bestaat als een cultuurschok, krijg ik hem nu. Niet dat er nu zoiets engs of raars aan de hand is. Helemaal niet. Bukky’s huis is in vrolijk geel en groen geverfd, er komt een lachend bloot jongetje naar buiten gerend. Verderop loopt een vrouw in een gekleurd Vlisco-achtig gewaad met een mand op haar hoofd. Tussen de huisjes groeit weelderig tropisch groen. Het is helemaal niet eng, maar het is zo écht. Het is geen stereotype uit een koffietafelboek van een wereldmuziekliefhebber, het is echt.

Het blote jongetje is Bukky’s zoontje Daniel van bijna twee. Hij is helemaal niet verlegen, en sleept me meteen het huis door om het te laten zien. Mijn kamer, sober maar fijn. De huiskamer, ruim en met een televisie. De kleine keuken met gasfornuis.

Bukky is geduldig en legt me alles uit. Je vult de emmer met de ton en gaat in de douchecabine staan om je te wassen. Ja, zo vaak je wil. En ja, het is hier veilig. Geen zorgen.

Ze neemt me mee naar het MF-kantoor, een paar minuten lopen vanaf haar huis. Onderweg stelt ze me voor aan buren. Welcome to Liberia. Relax, wen aan de hitte.

Het ruime kantoor is groen, net als Bukky’s huis. Ik ontmoet projectleider Mary en assistent Emma. Bukky laat me de bakkerij zien en stelt me voor aan de vrouwen van de zeepmaak-club, die net klaar zijn met hun les.

Na de kennismaking ga ik met Bukky mee naar de markt, waar honderden kleine tafeltjes staan met diverse - maar vooral veel dezelfde – producten erop uitgestald. Bouillonblokjes, melkpoeder en andere houdbare producten, verse en gerookte vis en stukjes ondefinieerbaar vlees liggen in de brandende zon te wachten op consumenten.

’s Middags halen we Ayo op van zijn werk in de wijk Sinkor. Overal langs de weg staan kraampjes en lopen mensen. Overal klinkt muziek. Onderweg zetten we Mary af, zij moet nog een stuk reizen naar haar huis.

Het verkeer staat zoals altijd flink vast. Onderweg stoppen gedeelde taxi’s om mensen in en uit te laten. Veel mensen staan te liften, minibusjes en trucks zitten overvol gepropt. Langs de files verkopen jongens en meisjes snoepjes, water en brood. ‘This too is Liberia’, herhaalt Ayo bij elke bijna-aanrijding.

Het is donker en het regent als we thuiskomen. Ayo brengt de auto naar het MF-kantoor, dat ’s nachts beveiligd wordt. ‘Anders is onze accu morgenochtend weg,’ legt Bukky uit.

Vrijdag, 6 uur ’s morgens. Ik word wakker van kraaiende hanen, potten en pannen in de keuken en Daniels lach. Bukky gaat naar kantoor nadat ze Daniel naar school heeft gebracht, ik volg rond half 9. Mijn eerste werkdag.

Taakje één is het zoeken van foto’s van verschillende beroepen voor de Kids Club. De kinderen moeten daar uitleg bij geven. Ineens realiseer ik me dat je alleen maar witte mensen te zien krijgt als je generieke termen als ‘teacher’ op Google invoert.

De stroomt val uit. Jammer, want daardoor stopt de ventilator, maar ook omdat mijn zoektocht naar afbeeldingen nu zinloos was – de projector doet het niet. Zo leer ik al snel dat je in Liberia vaak je manier van werken moet aanpassen aan de omgeving, in plaats van andersom. Dat betekent: iets anders doen.

De Kids Club, in dit geval. De kinderen arriveren na school, die op vrijdag vroeg uit is. De vrijwilligers leggen uit dat je, wanneer je geld wil verdienen met een beroep, je het goed onder de knie moet krijgen. Dat is althans wat ik ervan versta – Liberiaans-Engels klinkt minder Engels dan de naam suggereert. 

Ondertussen worden liedjes gezongen om de aandacht erbij te houden. Dat is nodig, want veel kinderen kunnen zich na school slecht concentreren. Eerder kwamen er meer dan 60 kinderen op de club af, nu nog zo’n 25. Daarom hebben ze in november een sportcompetitie georganiseerd tegen een school in de buurt. De jongens spelen voetbal, de meisjes kickball, een aangepaste – onbegrijpelijke - vorm daarvan.

Elke vrijdagmiddag trainen ze, in de hoop meer kinderen naar de club te krijgen. Ook nu staan de kinderen te popelen. Eerst moeten ze zich aan mij voorstellen, wat ze heel spannend vinden. Geeft niet, ze krijgen genoeg tijd om aan me te wennen.

De kinderen oefenen op een open plek tussen de huizen. Ondanks de hitte zijn ze fanatiek, net als de omwonende moeders. Wanneer eentje op de scheids begint te schelden lijkt het wel een doodgewone Nederlandse zaterdag langs de lijn van de plaatselijke jeugdvoetbalclub.

Zaterdag neemt Bukky me mee naar Dabwe Town, een kwartiertje lopen vanaf hier. Het lijkt op onze community, maar is ruimer opgezet en wat rustiger. Sommige deelnemers van de vakopleidingen komen hiervandaan. Tonia’s vader, Dabwe Wiah, woont hier naast de Damiefa school, die hij in 1982 heeft opgericht maar die niet operationeel meer is.

Dabwe staat in zijn deuropening met ontbloot bovenlijf. Hij is klein en slank, voor zijn 85 jaar oogt hij sterk. Hij heeft een warme glimlach, die hij vaak laat zien. Als hij hoort waar ik vandaan komt verwelkomt hij me in het Nederlands, wat hij nog steeds spreekt.

Dabwe laat me de school zien. In de tuin verbouwt hij rijst, en hij werkt aan het gebouw dat niet meer in goede staat is. Het dak lekt, een aantal bankjes zijn stuk. ‘De poten zijn als brandhout gebruikt’, zegt hij hoofdschuddend. In het auditorium, dat eerder met behulp van MF is opgeknapt, wijst hij aan wat er fout is gegaan bij de reconstructie, omdat de werkers niet naar hem luisterden. Hij kan zijn levenswerk moeilijk loslaten.

Intussen heeft Jonathan, een inwonende vriend van Bukky, me een paar keer op sleeptouw genomen door de omgeving. Ik heb zelfs achterop een motorcycle gezeten – die worden als taxi’s ingezet, maar zijn veel sneller omdat ze langs het drukke verkeer kunnen rijden. Volgens Bukky kan ik nu pas zeggen dat ik écht in Afrika ben. Verder kan Jonathan veel van mijn vragen beantwoorden over de geschiedenis en de politiek van Liberia.

Maandag bespreken Bukky en ik mijn taken. Ik ga helpen met de logistiek omtrent de lancering van MF Liberia en de diploma-uitreiking van de deelnemers van de vakopleidingen in december. Ik ga de vrijwilligers van de Kids Club, de trainers van de zeep- en bakkersopleiding en de medewerkers observeren en bespreken wat beter kan. Aan de hand van notities van de trainers zal ik een handboek opstellen voor de vakopleidingen en Bukky ondersteunen bij het opstellen van medewerkerevaluaties. Ten slotte ga ik met Roos, die in november komt, een bijeenkomst van de Women’s Club voorzitten, over het managen van je huishoudboekje.

Bukky en ik gaan aan de slag met het adresseren en rondbrengen van uitnodigingen voor de lancering en de diploma-uitreiking. De post is hier niet te vertrouwen, en e-mail wordt snel genegeerd, dus bij het uitnodigingen van belangrijke gasten moeten we ons gezicht laten zien. Rond een uur of 11 vertrekken we richting de stad. Als we de brug over de Mesurado rivier overrijden zie ik aan de waterkant allerlei golfplaten hutjes: West Point, de sloppenwijk van Monrovia, die tijdens de Ebolacrisis een tijdje ‘op slot’ is gezet tot woede van de inwoners.

We rijden door de drukke Waterside Market, waar (veelal tweedehands) kleding tot kantoorartikelen verkrijgbaar zijn, Mamba Point in, een wijk waar veel ambassades en ngo’s huizen. Het contrast met waar we vandaan komen is enorm: mooie grote huizen, beveiligd, iedereen ziet er piekfijn uit. We droppen de uitnodigingen bij verschillende ministeries. De minister van Gender belooft als keynote speaker op te treden tijdens de lancering. Bukky is blij, maar ze weet ook dat het niet betekent dat ze ook echt komt: dat heeft ze al eerder meegemaakt bij de spellingwedstrijd van de Kids Club.

Het is ondertussen vreselijk heet en de auto lijkt wel een oven. Nadat we nog een paar uitnodigingen hebben afgeleverd, rusten we even uit op Golden Beach. Het is een strand uit de boekjes: palmbomen, schoon zand, een heerlijk briesje. Er is bijna niemand. Na een uurtje, én het gebruik van een toilet met stromend water bij de Beach Club, ben ik weer helemaal opgeladen.

Deze dag bevestigt waar ik al eerder achter was: je moet je aanpassen aan de omgeving, andersom gaat niet. We zijn van 8 uur ’s morgens tot half 8 ’s avonds bezig geweest, we zijn kapot, en we hebben maar zo’n 20 uitnodigingen uitgedeeld. Kortom, je werkt hard maar kunt niet veel werk verzetten.

Dinsdag laat Mary me de zepen zien die hier gemaakt worden. De cursisten kunnen door hen gemaakte zeep voor een schappelijke prijs overnemen van MF, zodat de kosten van de stichting gedekt zijn, en dan doorverkopen. Vorige week kwamen meermaals cursisten langs ons huis om zeep te verkopen en cakejes,  voor Bukky een teken dat het werkt. Sommige cursisten reizen meer dan een uur om de opleidingen te kunnen volgen.

Mary vertelt me over de moeilijkheden die Mineke Foundation ervaart. De trainers verstaan hun vak wel, maar zijn niet opgeleid om het over te brengen: veel mensen hebben geleerd zeep, brood of tie-dye te maken in de VN-kampen na de oorlog.

Ook het mobiliseren van jongeren is lastig. Dabwe Town laat het de laatste tijd een beetje afweten, vertelt Mary. Door de omliggende communities te mobiliseren hopen ze Dabwe Town te laten zien wat meedoen oplevert.

Volgens Mary moet juist de jeugd verandering teweeg brengen in Liberia. Zij hebben de kans, er is vrede, er is internet. ‘We hebben al deze rijkdommen, maar we kunnen er niet de vruchten van plukken. Omdat we daar niet klaar voor zijn’, zegt Mary. Ik denk aan hoe Bukky me er laatst op wees hoeveel jongeren op straat in hun schooltenue slenteren. Ze verlaten ’s morgens het huis, maar gaan niet naar school.

’s Middags kijk ik met Bukky mee met de bak-cursisten.

Terwijl hun cakes in de lokaal gemaakte houtskooloven zitten, overleggen Bukky, Mary en ik met de trainers over de door hen aangeleverde lijst met cursisten die mogen afstuderen in december. Een aantal cursisten staat er niet op, en zij zijn boos. Bukky vraagt de trainers hoe ze tot hun beslissing zijn gekomen. Soms gaat het om dalende aanwezigheid, soms om hun gedrag. Je merkt dat de trainers emotioneel reageren en hun professionaliteit lastig kunnen bewaren. Bukky besluit de uiteindelijke beslissing daarom tot een later moment uit te stellen.

                                     

  

Leven van dag tot dag, niet denken aan morgen. Dat is volgens Ayo de Liberiaanse mentaliteit. Daarom kopen ze bijvoorbeeld iedere dag een portie rijst op de markt, terwijl het veel goedkoper zou zijn om eens per maand een enorme zak bij de groothandel te halen.

En daarom, zegt hij, werken er zoveel niet-Liberianen in de kantoren. Liberianen, die vanwege het slechte onderwijs de banen zelf niet kunnen vervullen, zijn daar boos over, maar willen niet leren van de buitenlanders. In plaats daarvan proberen ze buiten hun dagelijkse maaltje bij elkaar te schrapen.

Liberia heeft een mentaliteitsverandering nodig, concludeert Ayo. En dat is waar MF naar streeft, al vergt dat een hele lange adem.

=======================

Welcome to the real Africa

You can have prepared everything so well, but you're never really prepared for a first visit to Africa. You can tell when you step off the plane and the damp, overwhelming heat hits you in the face, at only half past five in the morning. When you have to wash your hands before you enter the airport, because of Ebola. And when  your driver, when he hears you say that you've never seen such a black night, asks if you're commenting on the night sky or his skin color.

That's how I arrived in Liberia. The Nigerian Mineke Foundation team coordinator Bukola - Bukky - and Ayo, her husband, are waiting for me. "Welcome to the real Africa", he says.

The last part of the way home is full of holes. It has rained, some are flooded. "See what a beautiful road," Bukky sighs as she carefully maneuvers the car past the potholes.

Bukky lives in Bardnersville, a Monrovia suburb. If a culture shock exists, this is when it hits me. Not that there is anything scary or weird going on. Not at all. Bukky's house is painted in cheerful yellow and green, and a laughing naked boy comes running out. A little way off, there's a woman in a Vlisco-inspired brightly colored garment with a basket on her head. Between the houses lush tropical greenery grows.

It's not scary, but it's so REAL. It's not a stereotype in a coffee table book belonging to a lover of world music; it really is real.

The naked boy is Bukky's son Daniel, who is almost two years old. He is not shy at all, and drags me all over the house to show it to me. My room, sober but nice. The living room, spacious and with a TV. The small kitchen with a gas stove.

Bukky is patient and explains everything to me. You fill the bucket with water from the barrel and stand in the shower to wash. Yes, as often as you want. And yes, it is safe here. No worries.

She then takes me to the MF office, a few minutes walk from her house. Along the way she introduces me to neighbors. Welcome to Liberia. Relax, get used to the heat.

The spacious office is green, just like Bukky's house. I meet project manager Mary and assistant Emma. Bukky lets me see the bakery and introduces me to the women of the soap-making club, who have just finished their lessons.

After meeting the team, Bukky and I go to the market, where there are hundreds of small table stands with several - but above all much the same - products displayed on them. Maggi cubes, powdered milk and other perishables, fresh and smoked fish and pieces of unidentifiable meat, all lying in the hot sun waiting for consumers.

In the afternoon we go to pick up Ayo from his work in the Sinkor district. All along the road are stalls and everywhere people are walking. Everywhere there is music. Along the way we drop off Mary, she still has quite some way to travel to her home.

Traffic is stuck as always. En route, shared taxis stop to let people in out. Many people are lifting, minivans and trucks are crammed full. Next to the traffic jams, boys and girls sell sweets, bread and water. 'This too is Liberia," Ayo repeats at every near-collision.

It's dark and raining when we get back home. Ayo takes the car to the MF office, which is guarded at night. "Otherwise our batteries will have been stolen tomorrow morning," Bukky explains.

Friday, 6 o'clock in the morning. I wake up to roosters crowing, pots and pans in the kitchen and Daniel laughing. Bukky goes to the office after she takes Daniel to school, I follow around 8.30 am. My first day of work.

My first job is looking for photos of various professions to use for the Kid's Club. The children have to provide an explanation for every picture. Suddenly I realize that you only see white people when googling generic terms such as 'teacher'.

Then the generator stops. Too bad, because that stops the fan, but also because my quest for pictures suddenly becomes meaningless - the beamer doesn't work without electricity.  So I'm learn very quickly that in Liberia you often need to adjust your way of working to the environment, rather than vice versa. That means: doing something else.

The Kid's Club, for example. The children arrive after school, which is out early on Friday. Volunteers explain that you, if you want to make money, have to learn a profession well. At least, that's what I get from it - Liberian English sounds a lot less like English than the name suggests.

Meanwhile, songs are sung to help the kids pay attention. This is necessary because many children find it difficult to concentrate after school. When the Club started, there were more than 60 children, now, numbers have dwindled to about 25. Mineke Foundation is therefore organizing a sports competition in November against a school in the neighborhood. The boys play soccer, the girls kickball, an adjusted - and incomprehensible - version of soccer.

Every Friday afternoon they practice, hoping to get more children to come to the club. Even today the children are very eager. First though, they have to introduce themselves to me, which they find very intimidating. It doesn't matter, they'll have enough time to get used to me.

The children practice in a clearing between the houses. Despite the heat, they are fanatical, as are the mothers who are there to support them. When one starts shouting at the referee, it suddenly seems like a perfectly ordinary Dutch Saturday along the sidelines of the local youth football club.

On Saturday Bukky takes me to Dabwe Town, a fifteen minute walk from here. It's similar to our community, but is more spacious and quieter. Some participants of the vocational training come from here. Tonia's father, Dabwe Wiah, lives just next Damiefa school, which he founded in 1982 but which is no longer operational.

Dabwe stands in his doorway bare-chested. He is small and slender, in his 85th year, but he looks strong. He has a warm smile, which he often shows. When he hears where I come from, he welcomes me in Dutch, a language he still speaks.

Dabwe shows me the school. In the garden he cultivates rice, and he works on the building that is no longer in good condition. The roof leaks, some benches are in bad shape. "The legs were used as firewood (during the civil war)," he says, shaking his head. In the auditorium, which previously was refurbished by MF, he points to what went wrong with the reconstruction, because the workers did not listen to him. It's clear that he finds it very difficult to let go of his life's work.

Meanwhile, Jonathan, a friend of Bukky's who lives with them, has taken me through the area a couple of times. I even sat on the back of a motorcycle - which are used as taxis, but are much faster because they can bypass the busy traffic. According to Bukky, now I can say that I really am in Africa. Jonathan can answer many of my questions about the history and politics of Liberia.

On Monday, Bukky and I discuss my responsibilities. I'll help with the logistics regarding the launch of MF Liberia and the graduation ceremony of the participants of the vocational training in December. I'm going to observe the Kids Club volunteers, the soap and bakery trainers, and the staff and discuss areas for improvement. Based on notes from the trainers, I will prepare a handbook for a curriculum for the vocational training and will help Bukky with the preparation of employee evaluations. I will also, together with Roos who will be joining me in November, preside over a meeting of the Women's Club, and discuss managing your household budget.

Bukky and I start addressing and delivering invitations for the launch and the graduation ceremony. The mail cannot be trusted here, and email is quickly ignored, so we have to show our faces when inviting important guests. Around 11 o'clock we leave for the city. As we cross the bridge over the Mesurado river, I see all kinds of corrugated iron shacks on the waterfront: West Point, Monrovia's slum, which was in lockdown for a while during the Ebola crisis, much to the fury of the inhabitants.

We drive through the busy Waterside Market, where verything from (mostly second-hand) clothes to office supplies are available; Mamba Point, a neighborhood where many embassies and NGOs are located. The contrast with where we come from is enormous: beautiful big houses, secured, and everyone is dressed elegantly. We drop off invitations at various ministries. The Minister of Gender promises to act as a keynote speaker at the launch. Bukky is happy, but she also knows that it does not mean that she will actually come; the experienced earlier at the Kids Club's spelling bee competition.

It has become terribly hot and the car feels like a furnace. After we have delivered a few more invitations, we have a rest at Golden Beach. It is a beach like in the books: palm trees, clean sand, a nice breeze. It's almost empty. After an hour, and having used a toilet with running water at the Beach Club, I am once again fully charged.

This day confirms what I have already learned: you have to adapt to the environment, not the other way around. We've been at work from 8 am until 7.30 pm in the evening, we are exhausted, and we've only managed to deliver about 20 invitations. Basically, you work really hard but can not get a lot of work done.

On Tuesday, Mary shows me the soaps that are made here. Students can buy the soap from MF at a reasonable price to resell, so the Foundation's production costs are covered. Last week, students repeatedly came past our house selling soap and cakes. To Bukky, a sign that this approach works. Some students travel for over an hour to participate in the training programs.

Mary tells me about the difficulties Mineke Foundation faces. The trainers know their trade, but don't know how to transfer this knowledge to other people: many learned how to make soap, bread or tie-dye in the UN camps after the war.

Also, mobilizing young people is difficult. Dabwe Town is failing a bit lately, Mary says. By mobilizing the surrounding communities they hope that Dabwe Town will see the benefits of participating.

According to Mary, it's the youth that should bring about the change in Liberia. They have the opportunity, there is peace, there is internet. "We have all these resources, but we can not reap the benefits. Because we are not ready for that," Mary says. I think of how Bukky recently pointed out how many young people wander the streets in their school uniform. They leave their houses in the morning, but do not go to school.

In the afternoon, Bukky and I observe the bakery students.

While their cakes are in the locally-made charcoal oven, Bukky, Mary and I consult with the trainers on the list they submitted with students who will be allowed to graduate in December. A number of students is not on the list, and they are angry. Bukky asked the trainers how they came to their decision. Sometimes it's declining presence, sometimes their behavior. I notice that the trainers react emotionally and find it difficult to maintain their professionalism. Bukky decides to defer the final decision to a later date.

Living from day to day, not thinking about tomorrow. That, according to Ayo, is the Liberian mentality. That's why, for example, they buy a portion of rice every day on the market, when it would be much cheaper to pick up a huge bag at wholesale once a month.

And that is why, he says, there are so many non-Liberians working in offices. Liberians who, due to the terrible quality of the educational system, can not fill the jobs themselves, are upset about it, but do not want to learn from the foreigners. So instead, they try to eke out a daily meal elsewhere.

Liberia needs a change in mentality, Ayo concludes. And that's what MF is striving for, though it will take a very long time to achieve.

Vrijwilligers in Liberia

Van half oktober tot circa half december, zijn twee vrijwilligers uit Nederland te gast bij Mineke Foundation Liberia. De komende weken zal hier regelmatig een post verschijnen, geschreven door Loes Singeling, over haar ervaringen in Liberia.

==============

From mid-October to about mid-December, two volunteers from the Netherlands will be visiting Mineke Foundation Liberia. In the coming weeks, regular posts will appear here, written by Loes Singeling, about her experiences in Liberia. 

Terugkijken

Ik ben alweer bijna 2 weken terug in ons koude landje en denk terug aan mijn reis naar Liberia.

Allereerst was het de moeite waard om in Liberia te zijn:
- om het land te ervaren
- om Dabwe Town te bekijken
- om al die mensen te spreken

De reis is zeker niet voor niets geweest.
Het heeft me (ons) duidelijkheid gegeven over de toekomst van Mineke Foundation en ons plan van aanpak voor de komende jaren.



We hebben heel veel werk te doen en dat kunnen we niet alleen.
Daarom is het mooi om te zien dat mensen bereid zijn om deel te nemen aan de projecten, om de projecten te leiden en om ons te helpen de projecten op de juiste manier uit te voeren.

We hopen dat u en jij ons willen helpen om de projecten tot een succes te gaan maken.
Kijk op www.MinekeFoundation.org voor meer informatie.



Met vriendelijke groet,

Dirk-Pieter Schalkwijk





English translation:

I have returned for almost two weeks now in our cold country and think back about my trip to Liberia.

First of all it was worth to be in Liberia:
- To experience the country
- To view Dabwe Town
- To speak to all those people

The journey was certainly not in vain.
It has given me (us) clarity on the future of Mineke Foundation and our plan of action for the coming years.

We have to do a lot of work and we can not do this on our own.
Therefore, it is nice to see that people are willing to participate in the projects, to lead the projects and to help carry out the projects in the right way.

We hope you want to help make the projects a success.
Visit www.MinekeFoundation.org for more information.


Sincerely,

Dirk-Pieter Schalkwijk

Bereidwilligheid

Vanochtend waren we uitgenodigd op de Universiteit hier in Monrovia.

Eén van onze jonge leiders werd beëdigd als vicevoorzitter van de Public Administration Students Association.  Het streven van deze Association is o.a. om een brug te slaan tussen de studenten en de overheid. Ze zorgen er bijvoorbeeld voor, dat studenten stageplaatsen krijgen bij hun toekomstige werkgever, de overheid.

Mooi om te zien dat één van onze jonge leiders uit Dabwe Town een dergelijke rol krijgt toebedeeld.
Hij is bereid om iets te doen met zijn leven. En misschien motiveert dit ook anderen in zijn omgeving.

De afgelopen dagen hebben we heel veel mensen gesproken, vanuit NGO’s, vanuit Dabwe Town en ook vrienden van Tonia.
Eén ding is me daar erg van bijgebleven: alles staat of valt hier met ‘bereidwilligheid’.

Als je iets van je leven wil maken moet je bereid zijn, om daar zelf actie in te ondernemen.

Als wij als Mineke Foundation echt iets willen betekenen in Dabwe Town zijn we afhankelijk van de bereidwilligheid van de community en ons team.

Als we als Mineke Foundation iets moois en goeds willen opzetten zijn we afhankelijk van andere partijen die ons daar bij willen helpen.

Dit laatste zal geen groot probleem gaan geven, want veel partijen hebben al aangegeven dat ze iets willen betekenen op het gebied van bijvoorbeeld vak trainingen, capacity building en advies.

Nu de rest nog!

Het is aan ons om de mensen in de Community te mobiliseren en bereid te maken.
Vervolgens moeten we met die mensen gaan optrekken, de personen die echt iets willen er uit  pikken en ze die kans geven.

De komende tijd moeten we gaan zien of bereidwilligheid genoeg is om het project door te zetten.

We moeten tot goede, gestructureerde afspraken komen en die ook gaan uitvoeren. 

Zonder afspraken gaan we het niet redden, ben ik bang.

English translation:

This morning we were invited to the University here in Monrovia.

One of our young leaders was sworn in as Vice President of the Public Administration Students Association. The aim of this Association is among others to build bridges between the students and the government. They ensure for example, that students get internships with their future employer, the government.

Nice to see that one of our young leaders from Dabwe Town being assigned such a role.

He is willing to do somethingwith his life. And maybe this motivates others around him.

The past few days we talked to lot of people, from NGOs, from Dabwe Town and friends Tonia.

One thing is very much stuck with me there: everything depends on 'willingness'.

If you want to make something of your life you must be prepared to take action .

If we as Mineke Foundation want to do something in Dabwe Town we depend on the willingness of the community and our team. 

If we want to set up something beautiful and good Mineke Foundation we depend on other parties who want to help us. 

This is not going to be big problem because many parties already have indicated that they want to do something in terms of, for example vocational training, capacity building and advice. 

Now I hope the rest will follow! 

It is up to us to mobilize the people in the community and make them willing. 

Next we need to go forward with those people. We have to pick who want to make a difference and give them that chance. 

In the time ahead of us we will see or willingness is enough for the project to continue. 

We must come to good, structured agreements and also perform on them. 

Without agreements, we do not make it I'm afraid....

Pas op de plaats

Na een paar dagen vol gesprekken is het even tijd voor een pas op de plaats.

De afgelopen dagen hebben we veel gezien en gehoord over de situatie in Liberia.
Op straat zie je veel mensen lusteloos en gelaten rondhangen. Het lijkt wel dé manier om te leven voor sommigen. 

Aan de andere kant zie je ook mensen die wel kansen zien en die oppakken.

We hoorden van velen, dat mensen pas in beweging willen komen als over geld gepraat wordt.

Mensen zijn hebberig, corrupt en oneerlijk. Als je ze $ 10 dollar voor de neus houdt willen ze wel in beweging komen. 
Het is triest om te horen dat Liberianen dit zeggen over hun eigen landgenoten.

Is er dan geen hoop voor Liberia?

Gelukkig wel! 

Er zijn ook mensen die wel een goede toekomst willen opbouwen voor zichzelf en de mensen om hen heen. En ze hebben daar vaak veel en soms alles voor over.

Wat betekent dit voor Mineke Foundation?
Het betekent in elk geval dat we in al onze projecten steeds rekening moeten houden met deze constatering. Het betekent ook dat hier nog heel veel te doen is.

Wij zijn niet de rijke weldoeners die hier met een zak geld komen en gaan uitdelen.
Wat we willen is projecten opzetten voor mensen die echt iets willen met hun leven. En als ze dat echt willen, moeten ze daar ook zelf in investeren, zodat het hen ook pijn doet als een project niet slaagt.

Daar gaan we ons op richten de komende tijd en gelukkig zijn er ook hier heel veel mensen en organisaties die ons daar bij willen helpen.


English translation

After a few days of talks it is the time for a break.

In recent days we have seen and heard a lot about the situation in Liberia.
On the street you see many people lethargic and impassive hanging around. It seems the way to live for some.

On the other hand you see people who see opportunities and picking them up.


Many people told us that people only want to do something when you start to talk about money. 

People are greedy, corrupt and dishonest. Only when you show them $ 10 they want to get active.
It is sad to hear that Liberians say this about their own countrymen.

Is there no hope for Liberia?

Fortunately there is!

There are also people who want to build a good live for themselves and the people around them. And they are willing to do much and sometimes to reach their goals.

What does this mean for Mineke Foundation?

In any case, it means that we have to work with this observation in all our projects.  It also means that there is still a lot to be done here.

We are not the wealthy benefactors who come here with a bag of money and hand out.
What we want is to set up projects for people who really want something with their lives. And if they really want, they also have to invest themselves so it does hurt them too if a project fails.


On these things we will have to focus on in the future and fortunately there are quite a lot of people and organizations who want to help us.

Op bezoek in Dabwe Town

Het is vandaag zondag en we gaan weer op weg met onze chauffeur Steven. Hij leidt ons veilig door het drukke, hectische verkeer. Zondagsrust is hier ver te zoeken. Maar dat het zondag is, is goed te zien en te horen. Veel mensen hebben zich op zijn zondags gekleed en tijdens onze tocht kunnen we flarden van de vele kerkdiensten volgen door de speakers, die hard over straat galmen.

Mineke Foundation voert haar projecten uit in Dabwe Town, een community vlakbij Monrovia.

Dit is de plaats waar de ouders van Tonia in de zestiger jaren neerstreken en begonnen met het ontwikkelen van het gebied. Ze zetten een school op en begonnen met een landbouwprojectje.

Nu is het een gebied met zo’n 3.000 inwoners.

Papaja uit eigen tuin

Dabwe Town ligt in een moerasachtig gebied en daarom is het voor de taxi lastig om zich een weg te banen naar het huis van de vader van Tonia.

Ik zie een oude, pezige en energieke man die ons welkom heet in Dabwe Town.
Ik zie een school met auditorium en een tuin waar van alles verbouwd wordt.

Dat hier werk te doen is wordt snel duidelijk. Het dak lekt op verschillende plaatsen, het regenseizoen heeft gezorgd voor veel onkruid in de tuin en de vruchtbare grond is voor een deel weggespoeld. Door de erosie zullen de paden opnieuw opgehoogd moeten worden.

De vader van Tonia geeft aan, dat hij al druk is met deze dingen en laat dat ook zien.

Ondertussen komen er een aantal mensen langs die Tonia met enthousiasme begroeten.

De kinderen staan op een afstand te kijken,  te lachen en te zwaaien. Altijd leuk!

Na een gesprek met een paar mensen ontmoeten we de jonge leiders van de ‘Just say No’ club.
Een club die dmv verschillende activiteiten (sport, theater, schoonmaakwerkzaamheden) jongeren activeert en hen een boodschap meegeeft om ‘nee’ te zeggen tegen drugs, geweld en seksueel misbruik.

V.l.n.r: Tonia, Ernest, Elsie en Melvin

De jonge leiders zijn enthousiast over hun club, maar laten ook merken dat er veel moet veranderen.
We merken dat ze zelf meer verantwoordelijkheden willen, maar kunnen ze dat aan en hebben ze er naast studie en werk wel voldoende tijd voor?

Daar moeten we de komende dagen achter zien te komen.

Echt mooi om nu ‘live’ te zien waar we als Mineke Foundation mee bezig zijn, wie de mensen zijn achter het verhaal, hoe ze leven en wat hen bezighoudt.

English translation

Today is Sunday and we are back on the road with our driver Steven. He leads us safely through the busy, hectic traffic. Sunday Rest is not present here. But it's obviously Sunday, that you can see and hear. Many people are dressed in their Sunday best and we can follow parts of many church services through the speakers, which sound loudly on the streets.  

Mineke Foundation carries out its projects in Dabwe Town, a community near Monrovia. 

This is the same place where the parents of Tonia landed in the sixties and began to develop the area. They started a school and a little agricultural project . 
Now it is an area with about 3,000 residents.

Dabwe Town is located in a swampy area and therefore it is difficult for the taxi to get to the house of the father of Tonia.

I see an old, wiry and energetic man who welcomes us in Dabwe Town.
I see a school, an auditorium and a garden where lots of things are grown.

That there is work to be done here is clear quickly. The roof leaks in several places, the rainy season has caused many weeds to grow in the garden and the fertile soil is washed away in part. Because of the erosion the paths will have to be built up again.

The father of Tonia indicates that he is busy with these things and also shows it to us.

Meanwhile, there are some people who come along and greet Tonia enthusiastically.
The children are watching, laughing and waving at a distance. Always funny!

After talking with a few people we meet the young leaders of the 'Just say No' club.
A club that through various activities (sports, theater, cleaning up) gives a message to the youth to say 'no' to drugs, violence and sexual abuse.

The young leaders are enthusiastic about their club, but also tell us that a lot needs to change.
We find that they want more responsibilities themselves, but are they ready for it and do they have sufficient time in addition to study and work?
That's what we will see in the days to come.

It is really nice to see where we as Mineke Foundation work, who the people are behind the story, how they live and what their concerns are.

Liberia: A land of opportunities, or not?

Gisterenavond kwamen we na een lange reisdag aan in Monrovia. We is Tonia, de voorzitter van het bestuur van Mineke Foundation en ik (Dirk-Pieter) als bestuurslid.

De reis bestond uit een autoreis naar Brussel, daarna een vliegreis via Banjul, Gambia naar Monrovia en toen nog een ritje in de auto van een uurtje naar onze guesthouse, a la Lagune in Congo Town, Monrovia.

In het donker zie je natuurlijk niet veel van het land, maar dat ik weer in Afrika was wist ik meteen. Je voelt, ruikt en ervaart het gewoon.  

Het is goed om weer in Afrika te zijn!

Vanochtend gingen we na een stevig ontbijt met scrambled eggs op weg om de stad te bekijken.

Monrovia eens een stad met ongeveer 300.000 inwoners, maar nu een stad met meer dan 1 miljoen inwoners. Mensen zijn hier naar toe gekomen door oorlogen in dit land en omliggende landen.

Een stad met heel veel armoede, maar ook tekenen van welvaart. Een stad waar nieuwe gebouwen verrijzen, maar ook een stad getekend door een oorlog die begin jaren 2000 eindigde.

Dit werd pas echt duidelijk toen we op het hoogste punt van de stad aan kwamen. Een plaats met de restanten van wat eens één van de grootste en duurste hotels was.

Toen we in de ruïne naar boven klommen hadden we een mooi uitzicht over de stad. Dan zie je pas goed de verschillen die er zijn. Erg indrukwekkend!

Het verkeer in een stad als deze blijft me ook verbazen en soms is het ook echt lachwekkend. Je hebt het idee dat iedereen maar wat doet, maar het gaat allemaal goed.

Voor Mineke Foundation was vanmiddag een meeting gepland met een aantal Nederlanders die hier wonen en werken. We konden vertellen over onze stichting en onze doelen. Erg goed om deze mensen te ontmoeten en wellicht kunnen we in de toekomst meer met hen samen gaan doen. Ze kennen deze wereld en moeten omgaan met dezelfde problemen als wij binnen de stichting.

Het belooft een erg boeiende week te worden met natuurlijk een aantal bezoeken aan de projecten in Dabwe Town en verder een aantal gesprekken met andere organisaties en instanties.

Wordt vervolgd dus!


English translation:

Last night we arrived at Monrovia, after a long day of travel. We are Tonia, the chairman of the board of Mineke Foundation and me (Dirk-Pieter) as member of the board..


The trip consisted of a car trip to Brussels, then a flight to Banjul, Gambia and after that to Monrovia and then a ride in the car for an hour to our guesthouse, a la Lagune in Congo Town, Monrovia.

In the dark you obviously do not see much of the country, but I was in Africa again I knew.
You just feel, smell and just experience it! 
It's good to be back in Africa again. 

This morning we had a breakfast with scrambled eggs before we left for some sightseeing in Monrovia.


Monrovia, once a city of about 300,000 inhabitants, but now a city with over 1 million inhabitants. People came here because of the wars in this country and neighboring countries.

A city with a lot of poverty, but also signs of prosperity. A city where new buildings rise, but also a city marked by a war that ended in the early 2000s.

This was never more apparent than when we arrived at the highest point of the city. A place with the remains of what was once one of the largest and most expensive hotels.
When we climbed to the top of the ruins we had a nice view over the city. That's when you really get to see the differences. Very impressive!


The traffic in a city like this one continues to amaze me and sometimes it is really laughable. You get the idea that everyone goes his own way without watching out for the other traffic, but everything goes well.

In the afternoon a meeting was scheduled with some Dutch people who live and work here. We could talk about our foundation and our goals. Good to meet these people and perhaps we can work together in the future They know this world and have to deal with the same problems as we do within the foundation.

It promises to be a very exciting week with of course a number of visits to the projects in Dabwe Town and further discussions with a number of other organizations and agencies.


To be continued!

~ Dirk-Pieter